Om het geheel definitief mee af te sluiten, heb ik hier nog wat cijfermateriaal:

• Aantal kilo’s in rugzak bij vertrek: 13, 4
• Aantal kilo’s in rugzak bij terugkomst: 17,2
  
• Totaal aantal kilometers aan tracks en great walks: 346,6
  
• Aantal kiwi’s (fruit) gegeten: 62
• Aantal kiwi’s (vogel) gezien: 0 (maar wel ene gehoord!)
• Totaal aantal overnachtingsplaatsen: 45
        waarvan 28 jeugdherbergen, 5 campings, 11 hutten en 1 huis
• Aantal cm gekrompen bij thuiskomst: 1, echt waar!
• Aantal foto’s en filmpjes: 2554
  
• Totale afstand gevlogen: 42.333 km
  
• Aantal sandfly-beten: ontelbaar!
  
• Aantal momenten van totale zinsverbijstering: vergeten te tellen, was totaal verbijsterd
  
• Aantal redenen om terug te komen: meer dan genoeg

Hier houdt het mee op, ik hoop dat ik jullie toch een beetje heb kunnen laten meeproeven en vooral meegenieten van deze reis, en wellicht heb ik ook een aantal mensen kunnen warm maken om zich wat meer uit hun comfort zone te wagen of het avontuur op te zoeken want het loont de moeite!

Jullie hebben me met jullie 4.680 bezichtigingen aan deze blog enorm veel plezier gedaan, een dikke merci!

 

PS.: heb aan de vorige post nog 1 verhaal toegevoegd over het whale-watchen.

‘t Is voorbij. Wat is de tijd gevlogen…
en niet alleen de tijd! Donderdagochtend 6.30am zijn we opgestegen om zo’n 43 uur en 4 overstappen later te landen op Zaventem.
In de aankomsthal werden de emoties ons even de baas en tussen de tranen door zeiden we dat we nog wel zouden bellen.

Intussen is het zwarte gat gearriveerd, cadeautjes werden uitgedeeld, de rugzak is uitgepakt (en blíj dat de mama was met het piepkleine hoopje wasgoed ), drie maanden post doorgenomen (vooral visa afrekeningen, ahum); rest nu enkel nog de 2554 foto’s en filmpjes – en dat zijn dan nog alleen maar die van mij – te sorteren en te verwerken.

Als afsluiter toch nog een paar verhalen waar ik ginder geen tijd voor heb gehad:

• Even terugzappen naar het vliegveld van Motueka (tussen Nelson en Marahau) waar we de mogelijkheid kregen om een Microlight flight te doen boven het Abel Tasman National Park. Daar moest ik alvast geen twee keer over nadenken! Het was een heldere, warme dag dus de omstandigheden waren perfect. In een superlicht, ultrawendbaar, open vliegtuigje nam de piloot me mee tot 3000 ft. Waanzinnig mooi. Ik herkende de plaatsen waar we gewandeld, geluncht en gekampeerd hadden; we zagen Fischermans Island, Split Apple Rock en Tonga Island; we zagen zelfs een paar stingrays zwemmen! De piloot nam af en toe op aanvraag een duikvlucht die door mij telkens onthaald werd met een overtuigende “whiiiii”. We scheurden over de stranden en spiraalden dan weer naar boven. 35 minuten later stonden we al even snel weer aan de grond als dat we opgestegen waren. Dit was een absolute aanrader!
• De volgende dag hadden we een full day sailing trip geboekt vanuit Marahau. De hele dag zeilen op een catamaran langs de stranden en eilandjes van Abel Tasman. Jammer genoeg was het toen wel betrokken en bleef ook de regen niet uit, maar het was toch de moeite.
  Nu heb ik het park te land, ter zee en in de lucht gezien!

 

• In Franz Josef zijn we een hele dag de gletsjer op geweest. Onder begeleiding weliswaar. Na een korte briefing kregen we eerst ons materiaal uitgedeeld: overbroek, regenjas, schoenen, wollen sokken, muts, handschoenen en crampons (klimijzers voor op het ijs). Eerst een dik halfuur stappen in en langs de rivierbedding tot aan de basis van de gletsjer. Dan opnieuw briefing want we gingen het ijs op! Terwijl wij onze crampons aanprutsten, waren de gidsen volop bezig met hun pikhouwelen om een nieuwe “trap” in het ijs uit te hakken. Waarvoor dank .
  ‘t was puffen en zweten naar boven. We zaten in de op-1-na snelste groep dus Ryan, onze gids, hield maar heel af en toe halt. Tegen de middag had iedereen razende honger. Bokes op de rotsen, en toen begon het te regenen. Toch maar de overbroek en regenjas aangetrokken want de gevoelstemperatuur daalde razendsnel door stil te zitten. Ryan nam ons verder mee naar boven, door een aantal smalle spleten en langs diepe gaten met prachtig blauw ijs.
  Op een bepaald moment wilden ze met ons iets nieuws proberen. Ze hadden een nieuwe spleet ontdekt die wel eens net breed genoeg zou kunnen zijn om ons door te squeezen. Wij allemaal die spleet in, gesandwicht tussen twee muren van solid ice waar het water van afliep! Heel mooi, maar binnen de kortste keren waren we compleet doorweekt.
  En toen kwam het: in groep 1, die vóór ons door de spleet zou gaan, was er een meisje blijven steken en die kon niet meer voor- of achteruit. Van een rampscenario gesproken! We hebben lang moeten blijven afwachten, tot de gidsen uiteindelijk toch maar besloten ons te laten terugkeren. U-turn want er was niet genoeg plaats om elkaar te passeren. Even later bleek dat ze dat meisje er dan toch hadden doorgekregen, en ze hadden een safety rope gehangen, dus opnieuw halve draai voor de tweede poging, maar deze keer moesten we onze rugzakken achterlaten.
  Die doorgang bleek toch een goeie 30m lang te zijn, en ‘t was daar inderdaad potverdekke smal! Ik maakte dat ik er doorgeglibberd was, want ik was ondertussen stijfbevroren en had geen zin om te blijven steken. Aan het einde van de doorgang wachtte ons nog een verrassing, een steile klim recht omhoog met behulp van enkel een touw.
  Na dat avontuur ging het terug volle gas vooruit om het warm te krijgen. Het regende nog steeds en het werd tijd om aan de afdaling te beginnen.
  Beneden gingen we nog even naar de monding van de gletsjerrivier kijken en daar werden we beloond met de oorverdovende crash van gigantische ijsblokken die toevallig net naar beneden stortten. Je ziet ze in slow motion vallen, en het geluid komt dan nog wat later. Machtig!

 

• In Queenstown was het tijd voor het grof geschut, de Shotover Canyon Swing! Het begint een beetje als een bungee sprong vanop 109m hoogte, met een vrije val van 60m, waarna je in een boog van 200m aan een rotvaart van 150km/u door de canyon zoeft, als op een schommel. Sounds exciting?
  In het busje onderweg naar de canyon kregen we een filmpje te zien met de verschillende jumpstyles, een stuk of 10, gaande van “very scary” tot “very, very, very scary”. Moeilijke keuze .
  Ik ging uiteindelijk eerst voor de “Gimp boy goes to Hollywood” waarbij ik ondersteboven moest gaan hangen, recht boven de afgrond. Omdat ik al wat bungeesprongen had gedaan, vond de jumpmaster het in orde. Ik kreeg een veiligheidsharnas rond mijn middel, ze hingen me boven de afgrond, trokken nog een foto, en ik zwierde mijn benen omhoog zodat ik ondersteboven hing met mijn armen naar beneden. Dan moest ik wachten tot de jumpmaster besliste aan de pin trekken, waardoor ik als een pijl naar beneden zou storten. Hij zei nog dat hij zou aftellen, maar voor hij begon had hij me al gelost, haha! Ik zag de grond razendsnel dichterbij komen en voor ik het wist hing ik al heen en weer te swingen in dat prachtige decor. Ik wou sowieso nog eens!
  Eerst moesten we alle 7 een keer geweest zijn, en dan mocht je nog eens. Ik wist niet goed wat kiezen, vroeg mijn goede vriend de jumpmaster om raad, en hij stelde voor om “backflips” te doen. Nu moest ik wel zélf springen, én dan nog achterwaarts, én dan nog saltogewijs. Dit vroeg een pak meer moed! Ik geef het eerlijk toe, ik stond daar met knikkende knieën en ik vroeg om af te tellen. Slecht plan want dan beginnen ze te zwanzen en verkeerd te tellen, en daar werd ik alleen maar zenuwachtig van. Dus zei ik: “you know what, I’m just gonna go now, bye” en ik was weg ! 3 salto’s voor ik in de swing terechtkwam, ik had het zelf niet verwacht, en de jumpmaster ook niet: “I thought you were just gonna do 1!”.
  Voor herhaling vatbaar!

 

• Op onze terugweg naar het noorden stopten we in Kaikoura, dé plaats bij uitstek om te gaan whalewatchen. De kust is hier zeer steil, met als groot voordeel dat je dus niet ver hoeft te gaan om in heel diepe wateren terecht te komen.
  We hadden een excursie geboekt om 13u. Blauwe lucht, de zon scheen, een aangenaam briesje, perfect dachten wij. Toen we gingen inchecken, zagen we op de tv-schermen aan de balie dat er een “sea sickness warning” gold voor de komende drie excursies. Hmm, verdacht, we wisten niet in hoeverre we daar rekening mee moesten houden, maar het was alleszins toch te laat om iets in te nemen . Het goeie nieuws was wel dat er op diezelfde schermen aangekondigd stond waar er al walvissen gespot waren die dag en dat de kans dus zeer groot was dat we er gingen zien.
  Een korte busrit naar de haven, en daar lag de boot op ons te wachten. We moesten binnen gaan zitten op onze individuele zitplaatsen, en we mochten in principe alleen rechtstaan en buitenkomen als de kapitein het zei. En we merkten al snel waarom! Die golven, niet normaal! De gids die vooraan stond en uitleg gaf door de microfoon, zei al meteen waar “de zakjes” zich bevonden en dat we ons vooral niet moesten generen want ze maken dat daar constant mee. Loop vooral ook niet naar buiten om over de reling te gaan hangen want dan lig je gegarandeerd overboord of erger nog, alles vliegt terug in je gezicht, ni doen dus.
  Na die gezellige introductie voelden we ons toch niet zo op ons gemak, we probeerden ons te fixeren op de horizon, maar dat hielp niet. De hoge golven pikten ons op en lieten ons terug vallen, zwiepten ons heen en weer, en het duurde niet lang of de eerste passagiers grepen naar de zakjes die met heelder bundels in de zetels voor ons staken. Gezellige boel ginder!
  We hebben wél 3 keer een walvis gezien. Telkens legde de kapitein de boot stil en mochten we naar buiten om te fotograferen en filmen. Zo’n walvis blijft maar een tiental minuten aan de oppervlakte om te ademhalen. Dan duikt hij weer onder en kan je – als je geluk hebt – de fameuze “tail-shot” maken van zijn machtige staart die even uit het water omhoogkomt.
  Op het dek in de buitenlucht probeerde iedereen wat op zijn positieven te komen, maar je merkte toch dat meer en meer passagiers naast hun camera ook een zakje vasthadden. Op den duur werd het zo erg, dat ik op een bepaald moment vanop het dek de walvis aan het fotograferen was, en dat zowel de persoon links als rechts van mij met z’n gezicht in een zakje hing! Probeer u dan maar eens te concentreren op de foto!
  De gêne was er op het einde helemaal af, en waar in het begin de mensen nog subtiel probeerden te zijn, werd er nu vrij gekotst dat het een lieve lust was. Evi en ik hielden ons sterk, we behoorden tot de immer schaarser wordende niet-kotsers, maar opperbest voelden we ons toch ook niet.
  Na 3 laaange uren op de boot, waren we blij dat we weer voet aan wal konden zetten. Er waren passagiers bij die zo wit als een laken, bibberend op hun benen, en met maar liefst 4 zakjes van boord kwamen.. Maaar ze hadden walvissen gezien .

Ken je het gevoel dat iemand je in de rug duwt maar je wilt eigenlijk helemaal niet vooruit?
Straks vertrekken we terug naar Auckland, en dan is de cirkel rond…

We zijn ondertussen nog gaan jetboaten, zijn walvissen gaan spotten in Kaikoura (daar hangen nog verhalen aan vast, die hebben jullie nog tegoed), en hebben hier vanuit Taupo uiteindelijk toch de Tongariro Alpine Crossing kunnen doen.

We zijn zeer tevreden over onze reis, hebben heel veel gezien, maar wees gerust, we hebben ook een lijstje (zeg maar waslijst) met dingen waarvoor we nog moeten terugkomen

But for now, see you on the other side!

Juist terug aangekomen in Queenstown na een geweldige maar zeeeeer natte Routeburn en Greenstone !

Wat we aan geluk hebben gehad op de Milford Track hebben we dubbel en dik moeten inboeten op deze laatste. ‘t heeft heelder dagen aan een stuk geregend en we hebben meermaals tot aan de knieen door rivieren en watervallen mogen ploeteren. Alleen jammer dat we zo een aantal uitzichten gemist hebben, maar voor de rest is wandelen in de regen zalig, geloof het of niet .

Bedankt allemaal voor de lieve berichtjes die massaal binnenstroomden op mijn gsm toen we terug in de bewoonde wereld aankwamen .

De Milford Track was alles wat het had moeten zijn en meer. Ik heb er amper woorden voor, zo mooi.
Toch twee gelukzakken, wij, in de natste regio van NZ en begot geen druppel regen gehad op die 4 dagen! En wacht tot ge de foto’s ziet, oefen alvast je ‘oooohs’ en ‘aaaahs’.

Een unieke kerst, dat is zeker. Gezellig in een hut in de middle of nowhere, met een man of 40 en een paar miljoen sterren boven onze kop. Het “kerstdiner” was wel wat geimproviseerd: gevriesdroogde trekkersmaaltijd (een soort visstamppot), MAAR we hadden wel een minuscuul flesje Sauvignon Blanc uit de Marlborough streek meegenomen, en smaken dat dat deed, zelfs uit een gamel .
Maar ‘s nachts toch stiekem gedroomd van Bomma’s heerlijke tomatensoep en de verrukkelijke koeken van Tant Martine (je vroeg mokka of chocolade? alletwee graag ), er zijn nu eenmaal gevestigde waarden waar niets tegenop kan.

We blijven nu nog 1 dag in Queenstown, maandag vertrekken we naar Glenorchy en de dag daarna beginnen we de Routeburn Track, waar we het nieuwe jaar zullen inluiden in alle stilte (probeer me dat maar eens na te doen, haha). De Routeburn is onze laatste meerdaagse trektocht, de laatste keer dat we een beroep zullen doen op ons berggeit/pakezel alter ego.

Afhankelijk van wat er morgen op het programma staat, komt er hier nog een pak meer op te staan, zoniet mogen jullie ervan uitgaan dat ik ergens hang te bungelen, springen, peddelen of vliegen . Ach ja, je zit in Queenstown of je zit er niet. Dit is een paradijs voor adrenaline-junkies, en ik vrees dat ik al lang verslaafd ben .

Beste allemaal, gezien de rotvaart waarmee we hier over het eiland razen, zie ik mezelf maar weer eens hopeloos achterstaan in de verslaggeving!
Daarom laat ik alvast de beelden voor zich spreken, enjoy !

Terug tot de orde van de dag.

De laatste nacht in Nelson zit er op en om 15u komt de Stray bus ons ophalen, dat gaat toch pijn doen.

Na de Abel Tasman track hadden we maar anderhalve dag in Nelson om even adem te halen voor we terug in het diepe doken.

Maandagochtend om 20 na 6 stond onze shuttlebus al voor de deur om ons naar het begin van de Heaphy track te brengen. Deze track is met zijn 78,4km de langste van de zogeheten “Great Walks” en duurt 4 tot 6 dagen om uit te wandelen. We hadden de hutten al lang op voorhand geboekt, geen campings deze keer, en terecht want “je kan de Heaphy niet doen zonder minstens 1 dag regen te hebben gehad”. Een waarheid als een koe, zo zou blijken.

Om 11u waren we ter plaatse. Beetje druilerig weer maar wel warm, dus zweten als een paard! Dag 1 was goed voor 17,5km , voornamelijk stijgen. Hier kwam wat klauterwerk aan te pas. Dat eerste deel was heel veeleisend door de vele losse stenen op het pad, we hebben dat stuk dan ook de “enkelbreker steenweg” gedoopt (er wordt wat afgezeverd op zo’n tracks, dat maakt het nog leuker ). Na een uur of 4/5 was onze eerste hut, de Perry Saddle, in zicht. Gezellige boel daar, maar wel druk. Elke ‘bunk’ was bezet. Er waren twee slaapvertrekken, met telkens zo’n 12 matrassen (de plastieken soort), en je ligt gewoon met z’n allen op een rijtje.
We hielden ons hart vast voor snurkers, want zo te zien lag de gemiddelde leeftijd hier dik boven de 40 . Er was een groep van “Bush & Beyond”, die een begeleide tocht deden. Allemaal Kiwi’s die eens een ander stukje van hun land wilden zien. Toen ze hoorden wat wij al allemaal gezien en gedaan hadden, kon niemand aan ons tippen, haha!

Tussendoor even iets over het fenomeen “Giardia“. Een bacterie waar je altijd voor gewaarschuwd wordt als je gaat hiken. Kan voorkomen in water (vandaar dat er altijd gezegd wordt dat je drinkwater best behandelt of minstens 3 minuten kookt voor de zekerheid). Je kan het ook opdoen door slechte hygiene of slecht gekookt voedsel.
In het infoboekje van de DOC staat letterlijk (en dit wou ik jullie toch niet onthouden): “Signs and symptoms are: explosive foul smelling diarrhoa, stomach cramps, bloating, dehydration, nausea and weight loss.” En het vliegend schijt kan je wel missen als je zo in de middle of nowhere zit!
Maaar het goede nieuws is dat er in de waterlopen aan de Heaphy Track nog nooit Giardia gesignaleerd is, en dat het dus volkomen veilig was om het water daar van de kraan te drinken; en ook gewoon van de watervalletjes die je tegenkomt, heerlijk!

Dag 2 begon met wat regen. Miezer eerder. ‘t was ook redelijk koud want we zaten op 900m hoogte. Een laagje meer aangedaan en na 12,4km waren we aan de Saxon Hut. Een heel mooi, open stuk met mooie uitzichten over de “downs”. Daarna een stuk door het prachtige “enchanted forest” dat net uit een sprookjesboek leek te komen.

Dag 3 was het kortste stukje van heel het traject, maar 11,8km tot aan de James Mackay Hut. Dat kwam goed uit, want hoewel het eerste stukje chill en droog was, hebben we daarna de toorn van de Heaphy goden over ons heen gekregen!
Ongeveer in de helft van dat stuk, steek je de grens over van het Tasman District naar het Buller District (de Westkust dus, en die staat bekend om regen). We hebben nog een paar leuke, droge foto’s getrokken aan dat plaatsbord met de pijlen, en nog geen 10 minuten later kregen we dus de volle laag!
Ik kan het niet goed verklaren, maar het heeft wel iets, wandelen in de gietende regen. Het heeft iets van een extra dimensie, en als je toch goed voorzien bent van regenhoezen en ander goed, dan trek je je eigenlijk niets aan van al die nattigheid.

<<Some people take a walk in the rain, others just get wet>>

Wijze woorden uit 1 van de gastenboeken in de hut. Daar deden we lekker de kachel aan, hingen ons natte spullen te drogen, maakten een soepke en een theeke, en hebben de rest van de namiddag liggen cocoonen tot het donker werd. (For the record, zo’n hut is gewoon 4 muren en een dak, elektriciteit is er niet, enkel stromend water, dus als het donker wordt, ga je gewoon slapen, zeer simpel).

Die nacht heeft het nog gegoten dat het niet meer normaal was. Het lawaai van de drasch was soms oorverdovend. Kampeerders hadden in dit geval echt ongelijk. Midden in de nacht, toen het droog was, ging ik even naar buiten naar het toilet en kon nog genieten van die frisse stilte na de storm. Even later terug in de hut, hoorde ik toch wel een kiwi zeker! De hut ranger had ons al verteld dat je hier ‘s nachts soms de kiwi vogeltjes kan horen, maar ik had niet gedacht dat we’t ook echt zouden meemaken! Een griezelig, schril geluid. Het moet een “great spotted kiwi” geweest zijn, een mannetje volgens de beschrijving van de ranger. We hebben het beestje jammer genoeg niet kunnen zien, maar ‘t was toch wel indrukwekkend.

Dag 4 was een zware van 20,5km naar de laatste hut, de Heaphy Hut. De eerste 3u was 1 en al bergaf naar de Lewis Hut. Van toen af zaten we nog maar iets boven zeeniveau. ‘t was vrij zonnig en warm, en we merkten wel dat de sandflies ook hier weer paraat waren. De vorige dagen hadden we er niet veel last van gehad, maar aan de Lewis Hut waren ze massaal aanwezig. We hebben daar snel geluncht en zijn dan verdergetrokken naar de Heaphy Hut. Zo’n kwartier voor we daar aankwamen, kwam plots de zee in zicht, machtig! Na 4 dagen in het binnenland kwamen we nu uit op de kust, met alle prachtige beelden vandien. Aan de Heaphy hut mondt een rivier uit in de zee. De aanblik van beiden deed ons zin krijgen in een plonske en dat hebben we dan ook met veel plezier gedaan ! Ijskoud as usual, maar verkwikkend. En na 4 dagen zonder douche ben je blij dat je eens even “in bad” kan, al is het natuurlijk niet de bedoeling dat  je je erin gaat wassen.

In de hut hing een briefje van de DOC ranger dat als je een dip ging doen in de rivier, “be sure to bring a friend to perform CPR when your heart stops”. Not ‘if’, ‘when’!
Haha, hartmassage was uiteindelijk niet nodig, maar ‘t was wel zo koud dat je brainfreeze kreeg als je even kopje onder ging. Na onze dip onmiddellijk terug naar de hut gecrost, niet omwille van de kou maar voor de sandflies. We hebben niet kunnen vermijden dat we weer een paar beten rijker zijn..

Ondertussen in de hut was ik de paar blaren die ik had op mijn kleine teentjes aan het bekijken, toen een vrouw van Bush & Beyond voorstelde om die op haar manier te verzorgen. Be my guest, graag, ik sta altijd open voor nieuwe dingen! En enkele minuten later liep ik rond met een katoenen koordje door mijn teen. Met naald en draad, gewoon los erdoor, vocht aflaten, en af en toe eens flossen . Haha, ‘t was misschien ietwat onorthodox, maar ik moet zeggen dat het heel goed heeft gewerkt!

Dag 5 was nog een goeie 16,2 km tot aan Kohaihai, het eindpunt van de track. Prachtig weer, schitterende foto’s kunnen nemen aan de stranden. Wat hangbruggetjes onderweg waar je maar 1 per 1 over mag. Ik vind ze dolle pret, maar Evi vindt van niet . Om half 12 deden we de laatste loodjes met de parking in zicht, en we kwamen gelijk onze chauffeur tegen, die ons terug naar Nelson ging brengen. Wat een meevaller! We hadden gevreesd dat we gingen moeten wachten tot 13u zoals afgesproken, maar CJ had er een tweedaagse van gemaakt en was met zijn vriendin blijven kamperen in Kohaihai, dus konden we meteen vertrekken.
Na een lange rit van bijna 6 uur waren we terug in Nelson, KAPOT! Een gelukkig weerzien, chocolate pudding, voetjes omhoog en bedje in!

Boehoe, ben ik niet braaf geweest? Vond de Sint mijn trekkersschoenen na de twee tochten misschien iets te geurig? Of is hij gewoon niet gekomen bij gebrek aan schoorsteen?
Toegegeven, de mama horen zeggen dat den broer een tafel vol lekkers kreeg, deed toch een beetje pijn .

Ons Heaphy-avontuur volgt nog! Zal morgen nog een stuk posten (en hopelijk wat foto’s) voor we voorgoed uit Nelson vertrekkken.

De tramps zitten er voorlopig op, ‘t waren twee vermoeiende tochten, maar we zijn heel tevreden!

Toen we maandag 24 november met de  Stray bus vertrokken richting Marahau, was het onmenselijk slecht weer. We hielden ons hart vast voor de volgende dagen, want zo gaan camperen in de gietende regen zou toch wel een uitdaging zijn.
We bleven met de andere Strayers nog 1 nachtje in Marahau slapen, in Old Macdonald’s Farm, waar we van de locals te horen kregen dat dit de ergste storm was sinds 1969! Veel valleien in de buurt waren ondergelopen, wegen waren afgesloten en veel mensen konden dus geen kant meer op, het was chaos. Wij waren gelukkig zonder al te veel problemen ter plaatse geraakt, maar het was er wel 1 grote modderpoel. “Welkom in de zonnigste streek van Nieuw Zeeland”, lachte de bazin een beetje groen toen we aankwamen.
Het heeft ‘s nachts nog goed doorgeregend, maar ‘s morgens was de zon er weer, alsof er niets gebeurd was. Hadden wij even geluk! We konden de Abel Tasman dus met een ‘schone lei’ beginnen.

De eerste dag was het zo’n 4u stappen tot de Anchorage camping. 12.5km met een loodzware rugzak (veel eten en veel campeergerief). ‘s middags geluncht aan Apple Tree Bay, een dromerig baaitje met een fijn zandstrand. De camping was dik in orde, dat zagen we onmiddellijk. Alles heel mooi onderhouden, goed uitgeruste faciliteiten (flush toilets!) en een cooking shelter om U tegen te zeggen. Ook wel handig was een drinkwaterkraan met gefilterd water, zodat we niet steeds onze watervoorraad moesten laten koken.

Dag 2 – wakker geworden met de zon op de tent, sauna! Rustig ontbeten tussen het gekwetter van de vogeltjes. Er zijn een aantal ‘tidal crossings’ op de track waar je rekening mee moet houden. Er hangen tabellen op aan de campings waarop je kunt zien wanneer het laag tij is zodat je bepaalde rivieren en baaien kan oversteken. Toen moesten we dus wachten tot 13u totdat het laag tij was om te kunnen oversteken aan Torrent Bay.
We zijn uiteindelijk een beetje vroeger overgestoken, natte voeten kregen we toch, nu kwam het water alleen nog ietsje hoger. Best wel leuk, met de rugzak door de kniehoge rivier en splish splash met de sandalen door het slib. De krabbetjes vluchtten allemaal in hun holletjes en de schelpen kraakten onder onze voeten.
De rest van de tocht was nog 9.5km. De schouders kregen het toch wel zwaar te verduren op sommige momenten, maar van de knieen/enkel gelukkig geen last meer.

Daarentegen wel last van een compleet gestoorde, zatte clochard op de Bark Bay camping ! Waar hij vandaan kwam weten we niet (hijzelf ook niet meer denk ik), maar stinken dat hij deed! Gelukkig waren we niet alleen op de camping en werden we al gauw onder bescherming genomen door een paar toffe Amerikanen en een groepje Israelische jongens, waar we ons goed mee hebben geamuseerd. Den “Tasman” zoals we hem gedoopt hadden, negeerden we, maar voor de zekerheid hadden we toch maar de hakbijl verstopt die klaarlag om hout te kappen voor het kampvuur .

Dag 3 was er eentje van 11.5km, met een loodzware helling in het begin, en nog een tidal crossing tussendoor, weer even natte voeten dus. Het laatste stukje ging over het strand, in het losse zand en in de blakke zon, dat was op de tanden bijten en doorgaan tot we in Awaroa Camp konden neervallen op het groene gras en ons huisje weer opstellen voor de nacht.
Massa’s sandflies hier, en wat te lang gewacht om kousen aan te doen, slechte beslissing. Mijn voeten waren compleet gemolesteerd zeg ik u. en JEUKEN! Ge kunt het u ni voorstellen!
We hadden een heel korte nacht voor de boeg, want de volgende dag begon met een tidal crossing die we nog voor zonsopgang moesten nemen, of we zouden anders in de problemen komen.

Dus, dag 4, kwart voor 5 ’s morgens, mijn wekker loopt af tesamen met die van Evi. You’ve got to be KIDDING me! Ons met veel moeite uit de tent gesleept, wat lopen rondsrpingen om het warm te krijgen, de klammige tent ingepakt en om kwart voor 6 klaar voor de “grote oversteek” die amper 10 minuten zou duren. Korte pijn. Het was ook al een beetje licht aan het worden. Het water was ijskoud, en op een bepaald moment kwam het tot goed aan de dijen, maar al bij al was het een heel originele en verfrissende manier om de dag te beginnen .
Aan de overkant snel even ontbeten, tot de zandvliegen ons weer in de mot hadden gekregen, en op weg om de 13km van de dag te doen. Veel zware stukken vandaag, hellingen, stranden, en nog veel watergetrappel, maar omdat we zo vroeg waren vertrokken, waren we ook al tegen de middag aan onze laatste halte, de Whariwharangi Hut, voor de grote hitte. En het was verdorie bakken die dag, geen wolkje aan de lucht! De hut was wel een welkome afsluiter. En we hadden ze bovendien compleet voor ons alleen dus het was maar moeilijk kiezen welke matras van de 24 ik ging inpalmen .
Op mijn nachtelijke toilet-escapade (buiten, zo’n 20 meter van de hut), stond ik plots oog in oog met een possum. De rode kraaloogjes staarden me nieuwsgierig aan vanuit het donker, en ik moest toch even lawaai maken voor hij opkraste. Not while I’m peeing.

Dag 5 was amper het vermelden waard, ‘t was nog maar anderhalf uur tot de parking waar we werden opgehaald om terug naar Nelson te rijden. Aangekomen, gedoucht, nieuwe voedselvoorraad ingeslaan, en ‘s avonds grote BBQ in de jeugdherberg. Onze pijp was uit, maar het was zaterdag, en de druk om mee nog iets te gaan drinken was groot, dus we konden geen nee zeggen. Het was dik 4u toen ik in mijn bed lag, schandalig!